گزارش‌های تحقیقی جدید بر پایه ارتباطات رهگیری‌شده و داده‌های اطلاعاتی نشان می‌دهد که رهبران تندروی جمهوری اسلامی، برخلاف تظاهر به دیپلماسی، در حال آماده‌سازی برای یک درگیری نظامی گسترده و بی‌سابقه با ایالات متحده آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن هستند.
بر اساس گزارش روزنامه وال استریت ژورنال، مقامات امنیتی و نظامی در تهران تفاهم‌نامه موقت ماه ژوئن را تنها ابزاری برای خرید زمان از سوی واشینگتن قلمداد کرده و در دو ماه گذشته، تمام توان خود را صرف بازسازی زرادخانه‌های موشکی و سازماندهی مجدد نیروهای مسلح برای آغاز فاز جدیدی از جنگ کرده‌اند. این راهبرد که بر پایه افزایش هزینه‌های نظامی آمریکا استوار است، منطقه را در آستانه یک انفجار بزرگ قرار داده است.
در حالی که مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، نسبت به فروپاشی کامل اقتصادی و ضرورت لغو تحریم‌ها هشدار می‌دهد، بدنه اصلی قدرت در تهران به رهبری مجتبی خامنه‌ای، مسیر متفاوتی را برگزیده است.
اطلاعات به دست آمده توسط سرویس‌های جاسوسی عربی حاکی از آن است که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با نادیده گرفتن هشدارهای دولت، کنترل بخش‌های بزرگی از ارتش کلاسیک را نیز در دست گرفته و فرماندهانی با سوابق سرکوب داخلی و جنگ‌های فرامرزی را در پست‌های کلیدی منصوب کرده است. این تحرکات نشان‌دهنده شکافی عمیق میان لایه‌های سیاسی و نظامی رژیم است که هرگونه امید به توافق پایدار را به حداقل رسانده است.
بازسازی نظامی و راهبرد لبه پرتگاه سپاه پاسداران
بر اساس مستندات منتشر شده در وال استریت ژورنال، سپاه پاسداران از فرصت آتش‌بس موقت برای تسریع در تولید موشک‌های بالستیک و پهپادهای انتحاری استفاده کرده است. سرتیپ پاسدار حسین محبی، سخنگوی سپاه پاسداران، در گفتگو با خبرگزاری تسنیم صراحتاً اعتراف کرد که رژیم ایران از دوره آتش‌بس برای ارتقای دقت موشک‌ها و افزایش تولیدات نظامی خود بهره‌برداری کامل کرده است. در این میان، انتصاب سرتیپ پاسدار علی عبداللهی به عنوان فرمانده‌ای که اشراف بر هر دو نهاد ارتش و سپاه دارد، نشان‌دهنده یکپارچه‌سازی فرماندهی برای اجرای عملیات‌های تهاجمی در خاک کشورهای همسایه است.
در حوزه امنیت داخلی نیز، بازگشت حسین طائب، از چهره‌های کلیدی سرکوب اعتراضات سال ۱۳۸۸، به رأس هرم فرماندهی بسیج، پیامی روشن به جامعه ایران است. وال استریت ژورنال گزارش می‌دهد که رژیم ایران با هراس از انفجار دوباره خشم عمومی ناشی از تورم ۳۰۰ درصدی، در حال تبدیل کردن نیروی بسیج به یک “شبکه اطلاعاتی محله‌محور” است. این تغییر ساختار با هدف شناسایی و خفه کردن هرگونه اعتراض مدنی پیش از گسترش آن انجام شده است، چرا که رهبران رژیم به خوبی می‌دانند که تداوم محاصره دریایی آمریکا، پایداری اقتصادی کشور را به صفر رسانده است.
فعال‌سازی گروه‌های نیابتی و ناامن‌سازی دریای سرخ
بخش دیگری از نقشه مخفی تهران، گسترش میدان نبرد به فراتر از تنگه هرمز و هدف قرار دادن شریان‌های حیاتی در دریای سرخ است. مقام‌های اطلاعاتی عرب به وال استریت ژورنال گفته‌اند که سپاه پاسداران مستشاران ارشد خود را به مناطق تحت کنترل حوثی‌ها در یمن و شبه‌نظامیان در عراق اعزام کرده است تا حملات هماهنگی را علیه بنادر و تأسیسات انرژی عربستان سعودی طراحی کنند. رهگیری پیام‌های مخابراتی نشان می‌دهد که لیست دقیقی از اهداف استراتژیک در کشورهای حوزه خلیج فارس در اختیار حوثی‌ها قرار گرفته است تا در صورت حمله آمریکا به زیرساخت‌های ایران، این مناطق بلافاصله منهدم شوند.
این راهبرد منجر به درگیری‌های شدیدی در اواخر جولای شد که طی آن مسیر باب‌المندب برای کشتی‌های سعودی ناامن اعلام گردید. هم‌زمان، حملات موشکی رژیم ایران به پایگاه‌های آمریکا در اردن و هدف قرار دادن ۶ نفت‌کش اماراتی در تنگه هرمز طی دو هفته اخیر، نشان‌دهنده عزم تندروها برای اجرای تاکتیک “بریدن کالباسی” (پله‌به‌پله) است.
محمدحسن سنگتراش، تحلیلگر دفاعی نزدیک به حکومت ایران، در گفتگو با رسانه‌ها تأکید کرده است که از نظر تهران، جنگ اصلی هنوز آغاز نشده و اقدامات فعلی تنها مقدمه‌ای برای ضعیف کردن توان دفاعی آمریکا پیش از رویارویی نهایی است.
سایه انتقام خونین و بن‌بست کامل دیپلماسی در تهران
عامل دیگری که موتور جنگی رژیم را به حرکت درآورده، انگیزه ایدئولوژیک برای “انتقام خونین” است. مهدی محمدی، مشاور راهبردی محمدباقر قالیباف و عضو تیم مذاکره‌کننده ایران، در اظهاراتی تند در فضای مجازی اعلام کرد که ایران با دونالد ترامپ “حساب‌های تسویه‌نشده” بسیاری دارد. او کشته شدن علی خامنه‌ای، رهبر سابق رژیم، در نخستین روزهای جنگ را محرک اصلی یک پروژه نسلی برای انتقام دانست. این ادبیات نشان می‌دهد که برخلاف ادعاهای دیپلماتیک، رژیم ایران نه به دنبال صلح، بلکه در پی فرصتی برای ضربه زدن به رئیس‌جمهور آمریکا و زیرساخت‌های این کشور است.
این رویکرد تهاجمی باعث شده است که حتی میانجی‌گرانی نظیر عمان و قطر نیز با درهای بسته روبرو شوند. وال استریت ژورنال فاش کرده است که علیرغم توافقات اولیه دیپلماتیک برای بازگشایی مسیرهای کشتیرانی، سپاه پاسداران به طور مستقیم در روند اجرای این توافقات کارشکنی کرده و حملات به کشتی‌ها را از سر گرفته است.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در واکنش به این رفتارهای دوگانه، مقامات ایران را “افراد خطرناک و بیمار” توصیف کرده و تأکید نموده است که واشینگتن دیگر فریب بازی‌های دیپلماتیک تهران را نخواهد خورد و فشار اقتصادی را تا مرز تسلیم یا فروپاشی ادامه خواهد داد.
تهدید کشورهای منطقه و احتمال عملیات زمینی در کویت
گزارش‌های اطلاعاتی حاکی از آن است که رژیم ایران گزینه‌هایی نظیر تخریب کابل‌های اینترنت در بستر خلیج فارس و ایجاد ناآرامی سیاسی در بحرین و کویت را روی میز گذاشته است. وال استریت ژورنال به حادثه‌ای در اوایل ماه می اشاره می‌کند که طی آن نیروهای امنیتی کویت، ۶ تن از اعضای سپاه پاسداران را که با یک قایق ماهیگیری قصد ورود مخفیانه به خاک این کشور را داشتند، دستگیر کردند. این سطح از تهاجم، کشورهای کوچک منطقه را به شدت نگران کرده است؛ به طوری که برخی از آن‌ها علیرغم میل باطنی، به دنبال توافقاتی با ایران هستند تا از گسترش آتش جنگ به خاک خود جلوگیری کنند.
واقعیت میدانی نشان‌دهنده آن است که رژیم ایران خود را برای یک “رویارویی بزرگ” آماده کرده است.
آلن ایر، دیپلمات پیشین آمریکا، معتقد است که برای رژیم فعلی تهران، “وضعیت پایه، جنگ است” و آن‌ها هرگز به سیاست‌های عادی زمان صلح باز نخواهند گشت.
در حالی که مردم ایران با فقر دست و پنجه نرم می‌کنند و زیرساخت‌های کشور زیر ضربات هوایی نابود شده است، رهبران تندرو با تکیه بر توهمات نظامی و انتقام‌جویی شخصی، کل کشور را به سوی یک فاجعه انسانی سوق می‌دهند. راهبرد فشار حداکثری آمریکا اکنون با حکومتی روبروست که بقای خود را تنها در ناامنی و جنگ‌افروزی جست‌وجو می‌کند.
- سقوط تاریخی تراز دریای خزر به کمترین حد در ۵۰۰ سال گذشته؛ انفعال تهران در برابر بحران زیست‌محیطی شمال
- از هرمز تا باب‌المندب؛ عقب‌نشینی نفوذ ایران و احتمال ورود سوریه به پرونده یمن
- حفظ توان موشکی رژیم ایران در سایه وقفه حملات آمریکا؛ تهدید جنگ نامتقارن و باج‌خواهی منطقه‌ای
- دستاوردهای باب‌المندب، بحث درباره نقش آمریکا در یمن را داغ کرد
- «هرمز» میان دو روایت؛ آیا ایران کنترل این گذرگاه حیاتی را از دست داده است؟
