باج‌خواهی نافرجام رژیم ایران در تنگه هرمز؛ پافشاری تهران بر شروط ناممکن و اصرار آمریکا بر برچیدن پرونده اتمی


وزیر امور خارجه رژیم جمهوری اسلامی ایران، در جریان سفر به بغداد برای شرکت در نشست سازمان همکاری اسلامی، بار دیگر از پافشاری تهران بر طرح پیشنهادی خود مبنی بر بازگشایی مشروط تنگه هرمز ظرف مدت ۷ روز خبر داد.

عباس عراقچی با تکرار مواضع پیشین حکومت، ادعا کرد که این پیشنهاد همچنان بر روی میز مذاکره قرار دارد و در صورت پذیرش خواسته‌های تهران توسط واشینگتن، این آبراه بین‌المللی می‌تواند ظرف ۶ روز بازگشایی شده و گفتگوهای طرفین از روز بعد از سر گرفته شود.

این اظهارات در شرایطی مطرح می‌شود که بن‌بست دیپلماتیک میان دو کشور پس از فروپاشی آتش‌بس موقت در اواسط ماه سپتامبر تعمیق شده و دبیر شورای عالی امنیت ملی رژیم ایران نیز هفته گذشته اذعان کرد که به دلیل نادیده گرفته شدن شروط ۷‌گانه تهران از سوی ایالات متحده آمریکا، مذاکرات عملاً به حالت تعلیق درآمده است.

اصرار رژیم حاکم بر ایران برای استفاده ابزاری از امنیت دریانوردی، نشان‌دهنده استیصال عمیق سران تهران در مواجهه با جنگ فرسایشی ۸ ماهه و محاصره خردکننده بنادر نفتی کشور است. پیش از آغاز درگیری‌های نظامی، تنگه هرمز گذرگاه عبور روزانه حدود یک‌پنجم از کل نفت خام و گاز طبیعی مایع مصرفی جهان به شمار می‌رفت؛ اما سپاه پاسداران با استقرار مین‌های دریایی، حملات پهپادی به کشتی‌های تجاری و تهدید نفتکش‌ها، این شریان حیاتی را به گروگان گرفته است تا از آن به عنوان اهرم فشاری برای پایان دادن به انزوای مرگبار اقتصادی خود استفاده کند.

با این حال، راهبرد واشینگتن در پیوند زدن بحران کشتیرانی به پرونده هسته‌ای و جاه‌طلبی‌های موشکی رژیم، نقشه‌های اتاق فکر حاکمیت مذهبی ایران را نقش بر آب ساخته است.

عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران

شروط هفت‌گانه تهران در بغداد؛ تلاش برای فرار از پیامدهای محاصره نفتی

عباس عراقچی، وزیر امور خارجه رژیم ایران، در گفتگو با رسانه‌های وابسته به دولت در بغداد با اتخاذ لحنی تهاجمی گفت: “موضع ما کاملاً شفاف و مبتنی بر طرح ۷ روزه ارائه‌شده به طرف آمریکایی است. آن‌ها نظرات و اصلاحاتی فرستاده‌اند که در دست بررسی است، اما طرح پیشنهادی ما همچنان روی میز است و اگر صداقتی در طرف آمریکایی وجود داشته باشد که البته وجود ندارد، مسیر بازگشایی تنگه هرمز کاملاً آشکار است.” این سخنان در حالی بیان می‌شود که فهرست مطالبات حاکمیت تهران شامل رفع کامل محاصره دریایی بنادر توسط ناوگان آمریکا، لغو تحریم‌های نفتی و بانکی، و توقف تمامی اقدامات نظامی در جبهه‌های گوناگون منطقه‌ای است.

کارشناسان روابط بین‌الملل معتقدند پیشنهادهای مکرر تهران برای آتش‌بس‌های مقطعی در خلیج فارس، صرفاً تلاشی تاکتیکی برای بازیابی توان لجستیکی و ممانعت از سقوط نهایی ساختار صادرات سوخت است. رژیم ایران که در ماه گذشته میلادی شاهد به صفر رسیدن کل صادرات نفت خام خود در اثر محاصره نظامی آمریکا بوده، اکنون دریافته است که هزینه بستن تنگه هرمز و تهدید ترانزیت جهانی، بیش از هر بازیگر دیگری، گریبان حاکمیت بحران‌زده تهران را گرفته است. با این وجود، سران جمهوری اسلامی به جای پذیرش اصول حقوق بین‌الملل، تلاش دارند از بازگشایی گذرگاهی که نقض امنیت آن نقض صریح معاهدات بین‌المللی است، به عنوان امتیازی برای باج‌گیری استفاده کنند.

خط قرمز واشینگتن؛ توقف غنی‌سازی اورانیوم و مهار برنامه هسته‌ای

اصلی‌ترین مانع در مسیر توافق واشینگتن و تهران، پافشاری قاطع دولت آمریکا بر گنجاندن پرونده هسته‌ای در هرگونه مذاکره جامع امنیتی است. مقامات کاخ سفید به درستی تاکید دارند که نمی‌توان بدون برچیدن تهدید سلاح‌های کشتار جمعی و مهار فعالیت‌های پنهانی اتمی، به رژیم ایران تنفس اقتصادی و معافیت تحریمی اعطا کرد. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در اوایل ماه جاری با صراحت اعلام کرد که جمهوری اسلامی باید برای پاسخ به مطالبات اساسی آمریکا و پایان دادن به جنگ ۸ ماهه، ظرفیت‌های غنی‌سازی اورانیوم خود را به شکلی “معنادار و قابل راستی‌آزمایی” کاهش دهد.

در نقطه مقابل، دستگاه دیپلماسی رژیم ایران تلاش می‌کند گفتگوها را منحصراً به مسائل فنی تردد در تنگه هرمز تقلیل دهد تا از پاسخگویی در قبال انباشت اورانیوم با غنای بالا و مانع‌تراشی در برابر بازرسان بین‌المللی بگریزد. از نگاه ناظران خاورمیانه، این تمایز در اولویت‌ها، نشان‌دهنده ورشکستگی دیپلماسی تهران است؛ چرا که واشینگتن دریافته است بازگشایی موقت آبراه‌ها بدون خلع سلاح اتمی و موشکی تهران، تنها به تقویت مالی دستگاه‌های سرکوب و احیای ماشین جنگی سپاه پاسداران خواهد انجامید.

گروگان‌گیری تجارت بین‌الملل؛ فلج شدن ۲۰ درصد از انرژی جهان در سایه ماجراجویی‌های سپاه

بحران کنونی تنگه هرمز بار دیگر چهره واقعی جمهوری اسلامی را به عنوان عاملی مخل در ثبات و رفاه جامعه جهانی به نمایش گذاشته است. با مسدود شدن عمکرد تجاری این آبراه حیاتی که نقشی غیرقابل جایگزین در ترانزیت نفت خام حوزه خلیج فارس و گاز مایع کشورهایی چون قطر دارد، بازار انرژی جهانی ماه‌هاست که با نوسانات شدید قیمتی و ناامنی در ترابری کالا روبه‌رو است. نفتکش‌های خارجی که ناچارند تحت اسکورت پرهزینه نیروهای دریایی ائتلاف بین‌المللی از این تنگه عبور کنند، با خطرات مداوم ناشی از شلیک پرتابه‌های انفجاری و مین‌های کنترل از راه دور روبه‌رو هستند.

رفتار باج‌گیرانه جمهوری اسلامی در بستن این شریان جهانی و پیوند زدن امنیت غذایی و انرژی صدها میلیون انسان در آسیا و اروپا به خواسته‌های نامشروع خود، نقض آشکار کنوانسیون‌های حقوق دریاهاست. رژیم تهران با اتخاذ سیاست “یا نفت برای همه یا امنیت برای هیچ‌کس”، آبراه‌های بین‌المللی را به صحنه باج‌خواهی تبدیل کرده است؛ سیاستی که نه تنها همسایگان عرب را به ساخت خطوط لوله جایگزین سوق داده، بلکه خشم فزاینده مصرف‌کنندگان انرژی و سازمان‌های تجاری بین‌المللی را علیه حاکمیت نامشروع ایران برانگیخته است.

فروپاشی اقتصادی رژیم و پیامدهای بن‌بست ۸ ماهه جنگ

اصرار مقامات جمهوری اسلامی بر شروط غیرواقعی در بغداد در شرایطی صورت می‌گیرد که ارکان داخلی کشور در حال فروپاشی کامل است. جهش خط فقر به بالای ۸۵ میلیون تومان، رکود تورمی بی‌سابقه، خروج بیش از ۳۵ درصد از پزشکان از چرخه درمان، و استعفای وزیر نفت در پی فلج شدن صنایع پالایشی، تنها گوشه‌ای از بهای سنگینی است که ملت ایران برای توهمات نظامی حاکمان خود می‌پردازند. علی خامنه‌ای و فرماندهان نظامی رژیم، با گروگان نگه داشتن تنگه هرمز، در واقع موجودیت اقتصادی و اجتماعی ایران را قربانی تداوم بحران‌زیستی خود کرده‌اند.

به بن‌بست رسیدن طرح ۷ روزه عباس عراقچی اثبات می‌کند که جامعه جهانی دیگر حاضر به پذیرش مانورهای فریبکارانه تهران نیست. تا زمانی که جمهوری اسلامی به عنوان کانون صدور تروریسم، سیاست‌های ویرانگر خود در زمینه توسعه سلاح‌های هسته‌ای، ساخت موشک‌های بالستیک و هدایت گروه‌های نیابتی نظیر حوثی‌های یمن را متوقف نسازد، نمایش‌های دیپلماتیک در پایتخت‌های منطقه هیچ اثری در رفع تحریم‌ها نخواهد داشت و طوق محاصره بر گردن رژیم تنگ‌تر و شکننده‌تر خواهد شد.

کامیار امیری

کامیار امیری

دبیر و ویراستار بخش فارسی

0 0 أصوات
امتیاز مقاله
0 نظرات
أقدم
جدیدترین الأكثر تقييم