میلاد یوسف، ستاره سوری، در مسیر هنری خود پس از فارغالتحصیلی از مؤسسه عالی هنرهای نمایشی در سال ۱۹۹۷، توانست جایگاه ویژهای برای خود بسازد. او در مجموعهای از آثار با شخصیتهای گوناگون ظاهر شد؛ از نقشهای منفی و شرور گرفته تا شخصیتهای رمانتیک، مهربان و طناز و دیگر حالتهای انسانی متنوعی که با اجرای آنها شایسته موفقیت و تمایز شد.
مسیر هنری یوسف حاصل تصادف نبود، بلکه ثمره اشتیاق و تعهدی عمیق به هنر بود؛ تعهدی که در کارنامهای پربار از موفقیتها و شخصیتهای اثرگذار در درام اجتماعی بازتاب یافت؛ آثاری که توانستند با احساسات مخاطب پیوند برقرار کنند. آغاز واقعی او با سریال «نیمکتی در باغ» در سال ۱۹۹۸، جرقهای بود که مسیر یک ستاره متعهد را روشن کرد.
او خیلی زود با حضور مهمش در کنار هنرمند برجسته، درید لحام، در سریال «بازگشت غوار» در سال ۱۹۹۸ و در نقش «رامز»، استعداد خود و تلاش پیگیرانهاش برای پرورش آن را ثابت کرد و بدینترتیب گامی استوار در مسیر آیندهاش برداشت.
میلاد یوسف حضور خود را با ایفای شخصیتهای برجستهای ادامه داد که به نقاط عطفی در درام سوریه بدل شدند؛ از جمله «نوار» در «فرزندان قهر» (۲۰۰۲)، «لؤی» در «عصر جنون» (۲۰۰۴)، «مازن» در «قتل بهار»، و برجستهترین شخصیتش «رامی» در «فصلهای چهارگانه» (۱۹۹۹)، همچنین حضورش در سریالهای «در شرایطی مبهم» (۲۰۱۵) و «خواتم» (۲۰۱۴). او در سالهای اخیر نیز در آثاری مهم چون «بر صفحهای داغ» (۲۰۲۱) و «کانون – بازار دزدها» (۲۰۲۳) حضور داشت و اخیرا هم در درام معرّب «القدر» با شخصیت «ایاد» درخشید.
انتخابهای سنجیده
مسیر هنری میلاد یوسف بهخوبی سنجیده و حسابشده به نظر میرسد، بهویژه اینکه در انتخابهایش به خودش تکیه میکند؛ از همین رو او را در گامهایش بسیار آرام و حسابگر میبینیم. او خود را با تکرار فرسوده نکرد، بلکه مسیرها، خطوط و حالتهای شخصیتهای مشابه را طوری تغییر داد که متفاوت به نظر برسند.
میلاد به موفقیت یک شخصیت خاص نچسبید و در همانجا متوقف نشد، بلکه به جستوجو، کار و توسعه مهارتهایش ادامه داد تا بهمعنای واقعی کلمه به هنرمندی محبوب برای مخاطبان تبدیل شود؛ مخاطبانی که در هر اثر تازه، منتظر بازی او هستند. او از معدود هنرمندانی است که از بهرهبرداری از شهرتش برای دامن زدن به برخی حاشیهها یا ساختن یک ترند خاص دوری میکند. همچنین زندگی شخصی و خانوادهاش را از کانون توجه دور نگه میدارد تا کارش را در اولویت نخست قرار دهد و از همین مسیر با مخاطبانش دیدار کند.
این جایگاه ویژهای که میلاد یوسف از آغاز تا امروز برای خود ساخته، و نیز تعادل در شهرت و موفقیتش، ما را بر آن داشت تا درباره راز این ثبات بپرسیم. او در گفتوگو با «الحل نت» پاسخ داد که شخصیتهایی را دوست دارد که تماشاگر را برمیانگیزند؛ چه این برانگیختگی مثبت باشد و چه منفی، آنچه برای او اهمیت دارد واکنش احساسی تماشاگر است.
او درباره انتخابهای هنریاش میافزاید: خیلی دقت میکنم که شخصیتها در دل اثر دراماتیک نقش و کارکرد داشته باشند، حضور خوبی داشته باشند، در روند رویدادها اثرگذار باشند، خارج از کلیشه باشند و به آنچه پیشتر ارائه کردهام نزدیک نباشند. و اگر هم به شخصیتی شباهت دارند، باید ظرفیتی برای ارائه آن به شیوهای متفاوت داشته باشند؛ من تنوع را در شکل، محتوا و نوع درام دوست دارم.
اما درباره شرطهایی که برای حضور در هر اثر میگذارد یا خواهان فراهم بودن آنهاست، یوسف تأکید میکند که شرط خاصی برای خودش ندارد، بلکه اینها همان شرطهایی هستند که برای هر بازیگری صدق میکنند؛ مثلا اینکه اثر از وضعیت تولیدی خوبی برخوردار باشد، از نظر تولید پشتیبانی شود و به دست یک گروه حرفهای ساخته شود.
میلاد یوسف میگوید: «هر وقت این دو عنصر، در کنار یک کارگردان ممتاز و حرفهای، متنی خوب و همکارانی برجسته فراهم باشند، حتما محیط کاری سالمی شکل میگیرد که توان خلاقیت دارد و بازیگر میتواند در آن بهترینِ خود را ارائه کند، بیآنکه به زحمت یا خستگی فکر کند، چون نتیجهاش موفق خواهد بود».
میلاد یوسف و درام شامی
در کنار موفقیت میلاد یوسف در درام اجتماعی معاصر، موفقیت او در درام شامی نیز چشمگیر بود؛ چرا که این گونه برای او حالتی ویژه داشت و موفقیتی کمنظیر برایش رقم زد، بهویژه با حضورش در مجموعه مشهور «باب الحارة» در نقش «عصام» که نخستین فصل آن در سال ۲۰۰۶ آغاز شد. این موفقیت محبوبیت او را فراتر از مرزهای جهان عرب گسترش داد و اثری متمایز، و شاید نقطه عطفی، در مسیر هنریاش بر جا گذاشت و بر شمار مخاطبان و دوستدارانش افزود.
اما موفقیت میلاد یوسف در آثار شامی به اینجا ختم نشد، بلکه انتخابها و گزینشهای دیگری برای حضور در آثار دیگر نیز در پی آمد که آنها هم مورد تحسین مخاطبان قرار گرفتند و از خلال آنها موفقیتهای بزرگی به دست آورد؛ از جمله حضورش در «مردان عزت» (۲۰۱۱) در نقش «یاسین»، همچنین نقش «البری» در «طاحون الشر» (۲۰۱۳)، نقش «عزالدین» در «خاتون» (۲۰۱۶)، و «اسعد» در «سوق الحریر» (۲۰۲۱).
یوسف درباره این موفقیتها و اینکه آیا درام شامی هنوز هم تا امروز درخشش و مخاطبان خود را حفظ کرده است، به «الحل نت» میگوید: آثار شامی گونهای هستند که جای خود را در درام سوریه باز کردهاند؛ فارغ از اینکه مخاطب را جذب میکنند یا نه، بخشی از تنوع درام به شمار میآیند و مخاطبان خود را دارند. آنچه امروز از آنها خواسته میشود، توجه به روایتی است که تماشاگر را برانگیزد.
یوسف ادامه داد: «در دوره اخیر از درام شامی دور بودم، چون تجربهام در آن برایم کافی بود و ترجیح دادهام آثار اجتماعی را بهسبب تنوع روایتهایشان انتخاب کنم. اما نمیتوان آن را حذف کرد یا در حقش اجحاف روا داشت؛ این یک گونه دراماتیک است که زیبایی و مخاطبان خود را دارد و دوستدارانی مشتاق این داستانهای قدیمی. همچنین آنچه آن را متمایز میکند این است که از میان گونههای دراماتیک، بیش از همه به فضای خانوادگی نزدیک است؛ فضایی که میتواند نمایش داده شود و همه اعضای خانواده آن را تماشا کنند».
درام معرّب و تدارکات پیش رو
میلاد یوسف تنها به کسب موفقیت در درام خالص سوری یا درام مشترک عربی بسنده نکرد، بلکه نهادهای فعال در تولید سریالهای ترکیِ معرّب نیز از محبوبیت و حرفهایگری هنری او در این نوع درام بهره بردند. او توانست با حضور در سریال «القدر» در نقش «ایاد» موفقیتی بزرگ به دست آورد.
یوسف درباره این تجربه میگوید: سریال «القدر» تجربهای بسیار ویژه بود که با وجود دشواریاش از آن لذت بردم، زیرا این اثر همزمان با فیلمبرداری پخش میشد. از آشنایی با تجربههای تازه خوشحال بودم، همانطور که کار با یک تیم ترکِ ممتاز و حرفهای نیز تجربهای مثبت بود. افزون بر این، «القدر» از نظر متن و تولید به آثار سوری نزدیک بود، چون درباره خانواده سخن میگوید. شخصیت «ایاد» نیز به شکلی متمایز حضور یافت و ما توانستیم آن را از شخصیتی تکبعدی به شخصیتی تبدیل کنیم که در اثر، در کنار دیگر شخصیتها، نقش، کارکرد و تأثیر خود را دارد.
یوسف در سخنانی درباره وضعیت امروز درام سوریه، معتقد است که این درام در مجموع حضوری پررنگ دارد و خود را تحمیل میکند، اما به حمایت تولیدی و جذب نویسندگان، کارگردانان و چهرههای تازه و بااستعداد نیاز دارد. او تأکید میکند که درام سوریه در موضوعات، ستارهها و ظرفیتهایش زایاست و اگر بیشتر مورد حمایت و توجه قرار گیرد، دستاوردهای بسیاری خواهد داشت.
او درباره تغییراتی که امروز در تعاملات درون فضای هنری آزارش میدهد، میگوید: من نوسانهایی را که درام و فضای هنری تجربه میکنند میپذیرم؛ طبعا دلتنگ گذشته میشویم، اما حال هم خوب است و به تعهد نیاز دارد. بله، برخی افراد ناوارد هستند و برخی امور وارد فضای هنری شدهاند که باید کنار گذاشته شوند؛ مانند بیتعهدی، سهلانگاری و بیتوجهی.
یوسف افزود که «با حضور افرادی باورمند که اشتیاق ارائه یک اثر متمایز سوری را دارند و حس مسئولیت در آنها وجود دارد، انتظار دارم این موضوع وضعیت فضای هنری را قابلقبول کند و آن را به ویترینی اجتماعی، انسانی، فکری و تمدنی بدل سازد. برای درام سوریه و دیگر درامهای عربی آرزوی موفقیت دارم. هر درامی پیام انسان است و توانایی توسعه جوامع را دارد. خوب است که نقش هنر، انسانی باشد تا انسانی کنشگر و اثرگذار در جامعه و زندگی، به شکلی بهتر، ساخته شود».
یوسف پس از این مسیر طولانی، درباره آنچه هنر به او داده نیز سخن گفت و توضیح داد که هنر، تجربه موفقیت و شکست و احساس مخاطب نسبت به او را به او بخشیده است. هنر، میلاد یوسف را بهعنوان بازیگر معرفی کرده، اثری در ذهن تماشاگر بر جا گذاشته و بخشی از حافظه مخاطب را از آنِ خود کرده است. او درباره تدارکاتش برای فصل آینده نیز گفت که دوست ندارد جزئیات آثارش را فاش کند، اما در ماه رمضان آینده با اثری در داخل سوریه حضور خواهد داشت، افزون بر تدارک برای کاری در خارج از سوریه. او همچنین از یک پروژه تئاتری خبر داد که در دست آمادهسازی است و ماه آینده ابعادش روشنتر خواهد شد.
- پاکستان همزمان با حمله مرگبار به نظامیان، محدودیتهای مصرف سوخت را تشدید کرد
- رد گزارش سازمان ملل از سوی کاخ سفید؛ واکنش تند واشنگتن به اتهام «جنایات جنگی» و بازتاب خروج آمریکا در رسانههای ایران
- رژه مسلحانه امروز در تهران؛ پادگانسازی فضای عمومی و ابعاد میلیتاریزهکردن جامعه
- درگیری مسلحانه در زاهدان؛ تشدید چرخه ناامنی و چالشهای رویکرد امنیتی در سیستان و بلوچستان
- روادید مشروط آمریکا برای هیئت ایرانی جهت شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل
