رویدادهای بسیاری در طول تاریخ رخ داده است که حافظه رمضان در گذر سال‌ها آن‌ها را ثبت کرده؛ «الحل نت» این رویدادها را برای شما مرور می‌کند و مهم‌ترین آنچه را از رخدادهای ثبت‌شده در حافظه رمضانی به دست آورده، بازگو می‌کند.
در بخش امروز از مجموعه «رویداد در رمضان»، «الحل نت» مهم‌ترین رخدادهای ۳۰ رمضان را که در منطقه و جهان روی داده‌اند، چه در تاریخ معاصر و چه در دهه‌ها و سده‌های پیشین، یادآوری می‌کند.
تأسیس امارت شرق اردن
در ۳۰ رمضان سال ۱۹۲۳، به‌طور رسمی اعلام شد که تأسیس امارت شرق اردن به رسمیت شناخته شده است.
تأسیس امارت شرق اردن با ورود امیر عبدالله بن الحسین به این سرزمین پیوند دارد؛ او در آن زمان وزیر خارجه دولت عربی در حجاز بود. این ورود در پی دعوت‌هایی صورت گرفت که اعیان و بزرگان مناطق شرق اردن برای شریف علی بن الحسین فرستاده بودند، و نیز در پی فعالیت اعضای حزب استقلال که پس از نبرد میسلون در سال ۱۹۲۰ از سوریه به اردن آمده بودند. پس از آن‌که امیر عبدالله در ۲۱/۱۱/۱۹۲۰، پس از سفری دشوار ۲۷ روزه، همراه با درباریان خود و ۵۰۰ نفر از محافظانش با قطار به شهر معان رسید، از مردم شرق اردن و حکومت‌های محلی آن خواست گرد او جمع شوند. همین امر باعث شد فرانسوی‌ها ورود امیر عبدالله به شرق اردن را اقدامی خطرناک بدانند که حضورشان در سوریه را تهدید می‌کند؛ زیرا امیر عبدالله اعلام کرده بود که برای احیای انقلابی آمده است که در حوران سرکوب شده بود و هدفش مشارکت در دفاع از سرزمینشان است. او خود را نماینده امیر فیصل اعلام کرد و در اندیشه آن بود که معان پایتخت موقت دولت سوریه در تبعید باشد. (ورود امیر به معان بر این مبنا بود که معان و عقبه بخشی از سرزمین حجاز به شمار می‌آیند، هرچند بریتانیا آن‌ها را در چارچوب توافق سایکس-پیکو می‌دانست.) او همچنین اعضای کنگره سوری را به حضور در معان فراخواند و علی بن الحسین الحارثی را به‌عنوان نماینده خود به عمان فرستاد.
پس از بیعت با امیر در معان یا در عمان، به دست علی بن الحسین الحارثی، رهبران از امیر خواستند به عمان برود. پس از مذاکرات، امیر در ۲۹/۲/۱۹۲۰ به عمان سفر کرد و در ۲/۳/۱۹۲۰ به آنجا رسید. پیش از آن نیز چرچیل کنفرانس قاهره را برای یافتن پیشنهادهایی که به امیر ارائه شود برگزار کرده بود.
دولت فرانسه از دولت بریتانیا خواست بر امیر حسین فشار بیاورد تا گام‌های لازم را برای متوقف کردن پسرش، امیر عبدالله، بردارد و همچنین آمادگی خود را برای ورود به اردن در صورت لزوم اعلام کرد. بریتانیا نیز عملاً نزد امیر حسین میانجی‌گری کرد تا مانع از هرگونه اقدام امیر عبدالله شود، در برابر این‌که برای مردم شرق اردن حکومتی از خودشان تحت حاکمیت امیر عبدالله فراهم کند. بر این اساس، وزیر مستعمرات، چرچیل، در مارس ۱۹۲۱ برای دیدار با امیر عبدالله اعزام شد و بر سر تأسیس امارت و تشکیل یک دولت مشروطه توافق شد؛ دولتی که در ۱۱/۴/۱۹۲۱ اعلام شد و نخستین رئیس آن رشید طلیع بود. بدین‌ترتیب، حکومت‌های محلی از میان رفتند و در یک دولت واحد، یعنی دولت امارت شرق اردن، ادغام شدند. بریتانیا در به رسمیت شناختن دولت شرق اردن تا ۲۵ مه ۱۹۲۳ تعلل کرد، تا این‌که کمیسر عالی بریتانیا به‌طور رسمی دولت اردن را به رسمیت شناخت؛ مشروط بر آن‌که دولت امارت بتواند تعهدات قراردادی خود را از طریق معاهده‌ای که میان دو طرف اجرا شد، یعنی سند انتداب، ایفا کند؛ سندی که پس از گذشت پنج سال، به شرط فراهم بودن مقومات لازم، یعنی تثبیت وضعیت قانون اساسی امارت، به این امارت حق استقلال می‌داد.
